Glory
Glorie. We zijn gemaakt voor glorie. Voor Zijn glorie. Om Zijn glorie te weerspiegelen. Collega's van ons hier drinken thee voor Zijn glorie. Wij maken mooie dingen voor Zijn glorie. Omdat we geloven dat dat in zichzelf Hem glorie geeft, we zijn immers naar Zijn beeld geschapen. Maar ook omdat we zo graag willen dat onze medewerkers, en onze lokale vrienden, Hem gaan kennen - en Jezus de glorie gaan geven die Hem toekomt.
Glorie. Jaren geleden in Heverlee op de bijbelschool waar we elkaar leerden kennen zongen we er al van. Vals weliswaar, maar vanuit onze tenen: Declare His glory among the nations!
Declare His Glory among the nations! For all the gods of the nations are idols,but the Lord made the heavens, the Lord made the heavens...
Glorie. Slimme mensen hebben daar ook lang over nagedacht. Hun conclusie geschreven in de Westminster Confession luidde: ‘Men's chief end is to glorify God and enjoy Him forever’. Het belangrijkste doel van de mens is om God te verheerlijken (geven) en om van Hem genieten (ontvangen). John Piper, ook de minste niet, gaf daar een kleine draai aan: ‘Men's chief end is to glorify God by enjoying Him forever’. God verheerlijken door van Hem te genieten. Maar na lang wikken en wegen en de nodige ervaring hoe we - als 'werker' voor Hem leven (werken!) kunnen we ons het beste in deze versie vinden, die we meer en meer aan het ontdekken zijn om van daaruit te leven: 'Men's chief is to ENJOY (ontvangen) God by GLORIFYING (geven) Him forever'.
Genieten van God resulteert in Hem verheerlijken.
Je zou kunnen zeggen: “What’s in a name, wat maakt dat nu uit? Het zijn slechts twee woorden (glorie geven en genieten van) verwisseld van elkaar... Maakt dat nu echt het verschil in je dagelijks leven?” Misschien niet direct in het wat we doen, maar wel in het waarom we het doen. Het raakt onze diepste motivatie. Onze diepste identiteit. Zijn we een 'werker' (een Martha)? Of zijn we een aanbidder (een Maria)? Zijn we een dienaar? Of zijn we in eerste plaats een zoon of dochter van de hoogste Koning? Worden we gedreven door plicht, door die Grote Opdracht? Of door de vreugde en het voorrecht van ons geroepen te weten? In ons soort werk - waar het werk nooit stopt en de nood altijd schrikbarend hoog is (de duizenden onbereikten zonder Jezus...) is dit het verschil tussen opgebrand raken of een delen vanuit een vol vaatje. Het verschil tussen blijven of gaan. Dus ja, het maakt uit!
We worden allemaal uitgenodigd om in eerste plaats van Hem te genieten. Daarmee bedoelen we: genieten van Hem door de schoonheid die Hij bijvoorbeeld geeft in de natuur. Of in de mensen om ons heen. Maar ten diepste: ons gekend weten door Hem. Ons geliefd weten door Hem. Maar dan ook echt, tot op het bod, van het hoofd naar het hart. Zijn ‘delight’ in ons - zeg maar Zijn glimlach als hij naar ons kijkt. Hij initieert, geeft en nodigt uit. Wij beantwoorden ‘in return’. In die volgorde. En niet wat we zo vaak hier om ons heen zien bij onze lokale vrienden - en als we eerlijk zijn ook bij onszelf kunnen herkennen: presteren, hard werken, om dan misschien de liefde van de Vader te krijgen...
Goddank: Hij is een Vader die geeft. En alles gaf. Het beste wat Hij had. Zou Hij ons dan niet alles verder geven?Wat een voorrecht dat we dat hier mogen uitleven - en uit delen! Dat is pure glorie!