His Story (onze blog)

Met de herfstvakantie voor de deur... deze groet!
Toegezongen door Mirte & friends

OUR G0D IS AN AWESOME G0D

Bovenstaand lied werd door Mirte en haar ‘friends’ gezongen op ‘retreat’, het schoolkamp aan het begin van het nieuwe schooljaar. Wat zijn we gezegend met deze school waar Mirte en Jaïr nu al jaren - vanaf hun 5e en 3e - heen gaan!

De school biedt hun niet alleen een kans voor goed (engelstalig) onderwijs, maar voorziet daarnaast in veilige en stabiele omgeving - waar veel om hen heen dat juist niet is. En al mag het officieel niet, het is een ‘like-minded’ school voor kinderen uit gezinnen als de onze: ook de geestelijke impact is enorm en we voelen ons rijk gezegend dat Mirte en Jaïr hier mogen gedijen en bloeien! Het lied gezongen hier is daar een kleine uiting van die we graag met jullie willen delen!

Luister hier

Onlangs deed ik mee met de One Run Silkroad Marathon. Wonend aan die eeuwenoude Zijderoute in Centraal Azië stond dit event al lang op m’n bucketlist. En de naam, die gaf me tal van associaties en maakte me enthousiast: One Run - One Love - One Way (J€sus!). Kortom, het kriebelde van alle kanten, ik moest hem een keer gerend hebben!

Nu ga ik al jaren twee à drie keer in de week naar de ‘gym’ - mijn vaste uitlaatklep om de stress van het leven hier weg te werken - maar besloot om nu nog meer te concentreren op hardlopen. Op de band. Binnen. Dit vanwege de smog buiten (winter), of de hitte (zomer). Stel je voor: 18, 19, 20 km op een band, er zijn weinig dingen die saaier zijn om te doen, de moeilijkheid lag dan zeker ook op het mentale vlak en niet alleen fysiek. Maar goed, zo trainde ik het afgelopen halfjaar me er doorheen.

Het ging goed, uitstekend zelfs! Een maand voor de race liep ik zonder problemen 21km - mijn doel - in een hele mooie tijd. Ik besloot twee weken voor de wedstrijd nog een keer 21km te rennen, naast de twee andere kortere trainingen van resp. 8km en 14km van die week. Het bleek geen wijs besluit te zijn (koningin Maxima zou zeggen: ‘Dat was een beetje dom’ - en dat was ook precies hoe Marijn het omschreef :-) ), want tijdens die 21km, die ik eigenwijs uitliep ook al protesteerde m’n lijf, liep ik een blessure op aan m’n knie - overbelast - en kon - letterlijk - geen poot meer verzetten naderhand...

Een halfjaar speciaal hiervoor getraind en dan nu, twee weken voor de start, dit! Twee weken. Twee weken volledige rust, zou dat genoeg zijn voor het grote moment daar was? Ik hoopte het, smeerde zalfjes rond en op m’n zere knieën, kocht nog meer zalfjes en een kniebrace, slikte Ibuprofen en bezocht een fysiotherapeut, misschien dat die het proces nog wat kon versnellen?

De dag was daar. Om 6.00 uur ging de wekker. Met een paar bananen en Ibuprofen achter de kiezen en flink wat zalf achter de brace stapten we in de auto naar de startlocatie bij ons in de stad. Maar bij het uitstappen wist ik het al: dit wordt hem niet, de knie wil niet, heeft er geen zin in, protesteert van alle kanten. Te jammer om nu op dit moment op te geven besloot ik om toch te gaan starten. Klokslag 7.00 uur (een absoluut unicum voor hier!) knalde het startsein, en ‘off we went’! Ik was nog niet goed en wel uit het zicht van de startlijn (100m) of de pijn schoot al door m’n knie. Nu al opgeven?! Nee toch, 1 rondje van 5km, dat moet toch kunnen, please! Gelukkig, dat lukte! En aangemoedigd door de wolk van getuigen (Marijn, Mirte, Jaïr en een stel vrienden) besloot ik voor een tweede ronde te gaan. 6km? Check! 7km - het getal van de volheid, toch ook een mooi doel? Check! En zo ging ik door, maar bij 9km werd de pijn die inmiddels door mijn beide knieën schoot ondraaglijk en wist ik dat als ik nu over het startpunt kom, ik dan moet stoppen...

De 10k haalde ik inderdaad - en werd daar warm onthaald door de wolk - maar de finish - het doel van de wedstrijd, de 21k - haalde ik niet. Ik was gestopt. Uit de race gestapt. Gediskwalificeerd. Geen medaille. De prijs niet behaald.

Een marathon als metafoor voor ons leven hier 

Ons leven hier heeft veel weg van het lopen van een marathon. Er zijn een aantal mooie raakvlakken, laten we er een paar samen bekijken!

We zijn opgegroeid en komen uit een cultuur van ‘instant’ resultaat. Quick fixes. Fastfood. Vandaag besteld, morgen op de mat. Deze resultaat - en daaraan gekoppeld: prestatiegerichte achtergrond kan ons in de weg staan bij ons leven hier. Ons leven hier - en de weg naar ‘succes’ - is namelijk geen snelle sprint, maar heeft meer weg van het lopen van een marathon. Geen shortcuts, het vraagt voorbereiding en training.

Maar meer nog is het een zaak van doorzetten. Niet opgeven. Volhouden. Lange adem. 13 jaar staat er voor onze regio en de mensen hier voordat het zogenaamde ‘vertrouwensgat’ gedicht is, dat er dusdanig vertrouwen is opgebouwd dat mensen echt naar je willen luisteren, laat staan dingen van je aan willen nemen. 13 jaar! We zijn hier nu 10 jaar, we staan nog maar aan het begin, of als we het onderzoek moeten geloven, zelfs nog voor het begin, we zijn amper gestart... misschien net de 100 meter na de startlijn?

Onze levens: geen sprint maar een marathon.

Een ander raakvlak? In onze tak van sport - pionierende z-werkers onder de onbereikten - laten de statistieken zien dat 70(!)% voortijdig afhaakt. Zij zijn begonnen, maar eindigen, net als ik bij de marathon, met een blessure en/of ze eindigen voortijdig.

Deze mensen zijn stuk voor stuk begonnen met een droom, met een passie voor J€zus en een brandende bewogenheid voor de mensen die wonen in het 10-40 raam, voor degenen met de minste ‘toegang’ tot het Goede Nieuws. Zij hadden een duidelijke roeping en visie en waren oprecht daarin. Maar uiteindelijk, om wat voor reden dan ook, ‘rennen’ ze niet meer goed, als ze überhaupt nog aan het ‘rennen’ zijn. Hun geloof heeft schipbreuk geleden, hun huwelijk is op de klippen gelopen... De valkuil? Nee, dit overkomt mij niet. De tragedie? Geen van deze mensen had ooit gedacht toen ze begonnen aan hun ‘race’ dat hun namen zouden bijdragen aan deze statistiek... 

Niet alleen beginnen maar ook en vooral: goed eindigen is belangrijk!

Goed eindigen - jullie als achterban, als mensen om ons heen spelen daar een belangrijke rol in. En dat is nog een raakvlak met het lopen van een marathon: net zoals ik die aanmoediging nodig had om ondanks pijn een tweede ronde te lopen, zijn jullie voor ons die wolk van getuigen die ons aanmoedigen, die ons steunen, die ons keer op keer net dat duwtje in de rug geven dat we juist dan nodig hebben. Onbetaalbaar. We weten ons gezegend met jullie!

Maar we - en jullie! - worden ook aangemoedigd door een wolk van getuigen die we niet zien. Ik heb het voorrecht en de genade gehad om hun gejuich gehoord te hebben. Het was op het moment dat ik onze roep die op ons leven lag met Gd uitworstelde. Sommigen van jullie denken misschien dat we ‘er zin in hadden’ om naar dit land en specifiek naar deze stad te gaan. Nee, dat was niet zo. Ik had geen zin, zag het niet zitten, protesteerde en zocht uitvluchten. Totdat ik na een lange nacht worstelen - terwijl Marijn al die tijd bad zo hoorde ik later - tot overgave kwam: ‘Gd, hier ben ik, hier zijn wij, zend ons’. Op hetzelfde moment dat die woorden over m’n lippen kwamen, hoorde ik met mijn geestelijk oor een luid gejuich opgaan in de hemel. En ‘somehow’ wist ik wie het waren: mensen die ons voor waren gegaan, samen met engelen. Ze riepen: ‘Ja, hij gaat, ja, ze gaan, ze gaan voor de glorie van Zijn Naam!’ Ik schroom om dit te delen, maar dit voorval - nooit eerder gehad, en daarna ook nooit weer zo meegemaakt - zegt vooral veel over onze Grote Aanmoediger zelf: Hij wist dat ik het toen nodig had - en Hij wist dat ik het hier nodig zou hebben. Op moeilijke momenten is dit voorval vaak voorbij gekomen en de vreugde die ik hoorde in hun stemmen gaf mij moed om door te blijven gaan! 

Aangemoedigd weten door een wolk van getuigen die weten: Het is het waard, Hij is het waard!

Hoe eindigen we goed? Het heeft te maken met weten dat we geen snelle sprint rennen, het heeft te maken met die aanmoediging, maar het heeft ook te maken met ons te richten op de prijs die voor ons ligt. Eindigen klinkt als iets in de (verre?) toekomst, maar ‘goed eindigen’ heeft alles te maken met de keuzes die we NU maken, met karakter dat we tonen bij de figuurlijke oefenrondjes die we rennen als niemand kijkt. Hebreeën 12:1,2 zegt het mooi:

Let us run with ENDURANCE the race that is set before us. FIXING our eyes on Jesus, the PIONEER (prachtige vertaling voor onze setting!) and perfecter of our faith.

Door onze ogen gericht te houden op Hem! En door af te leggen alles wat ons in de weg staat.

Twee sleutels
Als slot. Uit onderzoek blijkt dat de 30% die wel goed eindigt en met Paulus kan zeggen ‘ik heb de goede strijd gestreden, de wedstrijd uitgelopen en het geloof behouden’ zij twee dingen gemeen hebben, hoe verschillend ze als persoon verder ook zijn. Zij hebben:

• Eén of meer goede vriendschappen bij wie ze volledig transparant zijn: geen maskers, geen verborgen zonden, er wordt niets verstopt.
• Een ritme (ieder kan dat invullen op zijn eigen manier, maar het moet prioriteit hebben en ingepland zijn) van ‘retreat, reflection & refreshment’. Tijd met J€zus, het najagen van intimiteit met Hem.

Beiden zijn beproefde sleutels gebleken om goed te eindigen en de finish - de eindstreep - te halen! Beide tools hebben wij opnieuw in onze gereedschapskist gestopt. Want die ultieme prijs, deze woorden willen we allemaal toch ooit graag horen?

‘Goed gedaan, jij goede en trouwe knecht... Welkom bij het feestmaal!’

Onze levens zijn als die One Run. Weet waarvoor je hem rent! En wat betreft die niet uitgelopen race van mij: volgend jaar weer een nieuwe ronde met een nieuwe kans!

Vragen waarop je zou kunnen reflecteren:

• Wat is jouw race? Tot welke race ben jij geroepen?
• Wat belemmert jou om die race goed te lopen?
• Wat helpt je om hem goed te eindigen?
• Welke principes kun je in je leven inbouwen die je helpen om de race goed te lopen en om hem goed te eindigen?

"Do you see what this means - all these pioneers who blazed the way, all these veterans cheering us on? It means we'd better get on with it. Strip down, start running - and never quit! No extra spiritual fat, no parasitic sin. Keep your eyes on J€sus, who both began and finished this race we're in. Study how He did it. Because He never lost sight of where He was headed - that exhilarating finish in and with God - He could put up with everything along the way: Cross, shame, whatever. And now He's there, in the place of honor, right alongside God. When you find yourselves flagging in your faith, go over that story again, item by item, that long litany of hostility He plowed through. That will shoot adrenaline into your souls!"

 - The Message - 

Daar stonden we. Met ons vieren, bepakt met onze bagage, in het bergachtige woestijngebied – het niemandsland dat ons land van ons buurland scheidt – op een totaal verlaten weg.

We waren net de grens gepasseerd, maar onze besproken taxichauffeur – die ons de resterende 200 km verder zou brengen – was niet komen opdagen. De temperatuur, ook al was het nog maar vroeg op de dag, was al rond de 40 graden. Bellen konden we niet. Met niemand niet: ons ‘gastland’ sluit, zodra je de grens over bent, de telefoon af. Er zat ons zodoende weinig meer op dan onze spullen maar te pakken en te gaan lopen. De eerstvolgende controlepost lag 7 km verderop, misschien hadden we geluk en zou iemand ons daar oppikken? We hoopten het maar!

Ons avontuur begon eerder die dag: om 5 uur ‘s ochtends waren we vertrokken. De reis was adembenemend mooi: we volgden de eeuwenoude Zijderoute, waar in lang vervlogen tijden de handelskaravanen al overheen trokken, dwars door de bergen en over de hoogvlakten. De tijd leek hier stil te hebben gestaan: op de hoogvlakten wonen de mensen nog steeds in hun jurten, alsof er nooit iets veranderd is!

“De tijd leek hier stil gestaan te hebben.”

We genoten en vier uur later stonden we bij de grens. Hier, aan de andere kant van de grens, ontdekten we dat onze chauffeur er niet was: het soepele deel van de reis hadden we klaarblijkelijk gehad...

We kunnen vertellen dat we inderdaad zijn opgepikt, maar zegt het niet genoeg dat we over die resterende 200 km 11 uur hebben gereisd? Lopen, controlepost, weer een controle post, wachten, lang wachten, heel lang wachten, nog een controle en weer wachten. Effin, ‘s avonds kwamen we dan eindelijk in de stad aan... Eerst maar wat eten en dan slapen. We waren zo moe, dat we de eerste nacht niks gemerkt hebben van de vlooien in ons ‘youth-hostel-bed’. Die vielen ons de tweede nacht pas op. Welkom! Welkom in de bakermat van de You!

Wat kan een stad veranderen in een paar jaar tijd! De pittoreske stad hoe wij die kenden was veranderd in een ‘booming city’!

Tweebaans toeganswegen waren nu zesbaanswegen. Laagbouw was veranderd in hoogbouw. Het eeuwenoude stadscentrum – het hart van de You-cultuur - was grotendeels verdwenen, maar gezegd moet worden: opnieuw mooi opgebouwd in lokale You stijl. Het meest typerende was misschien wel: de vele ezelskarretjes die in 2005 en 2007 het straatbeeld nog konden domineren, waren ingewisseld voor elektrische scootertjes. De tijd had hier niet stilgestaan!

Wat niet veranderd was: de vele You in de stad! We voelden ons er direct weer thuis en herkenden het gevoel van 10 jaar geleden, ja, hier, in deze stad is iets geboren: een hart voor de You, bewogenheid voor dit volk! Het was goed – en op z’n tijd: emotioneel - om hier weer terug te zijn!

We spraken af met onze ‘collega’s’ daar, vrienden die we ook al kenden van onze eerste reis. Hoe is het leven daar nu? Wat waren de uitdagingen voor hen? Hoeveel ruimte hebben ze eigenlijk om ‘uit te reiken’ naar de You? Onze reis met de vele controleposten bleek een afspiegeling te zijn: veel controle. Gespannen. De vele politie- en SWATteams op straat bevestigden dit.

"Maar ondanks dit gebeuren er mooie dingen en is Gd aan het werk!”

Dat was bemoedigend om te horen! En ook al hadden we het misschien graag gewild; het is voor ons geen optie om daar te gaan wonen. Wel zagen we bevestigd de – relatief eenvoudige - mogelijkheden die er zijn op onze plek hier: werken onder de You in de diaspora (ook al heeft dat zijn eigen uitdagingen...), terwijl er met de vele You-handelaren in onze stad toch ook een directe link is met de You-bakermat: een feit dat ons nog steeds enthousiast maakt! Wie weet wat dat nog eens kan uitwerken daar!

Hoogtepunt van de week was om bij de afsluiting van de Ramadan te zijn. Voor dag en dauw liepen grote groepen mensen – de mullahs voorop – richting de centrale mskee in het centrum van de stad.

De mskee met zijn binnenplaats biedt plaats aan 10.000 gelovigen, maar het plein voor de mskee stond ook helemaal vol. Het is moeilijk te beschrijven wat er dan in je om kan gaan, het lijkt misschien het meest op wat Jzus ervaardde toen Hij de schare zag (Marc 6:34):

 “...Hij werd met ontferming over hen bewogen, want zij waren als schapen die geen herder hebben...”

Wie brengt deze mensen Thuis? Wie opent hen de ogen? Gd, ga door met Uw werk onder dit volk!

Die 'heartcry' was er toen (augustug 2015) en is er nu nog steeds. Ga met ons mee en bekijk de foto's van onze reis 'Terug naar de bakermat van de You'

De reis

De stad

De menigte

Lang geleden, in een dor en droog land, werd een ongeveer 15-jarige jongen de woestijn in gestuurd. Zonder voldoende te eten en, belangrijker, zonder voldoende te drinken om lang in de woestijn te kunnen overleven. Ten dode opgeschreven? Afgewezen door zijn eigen vader?!

We kennen dit verhaal allemaal goed. Zo goed dat we er misschien makkelijk overheen lezen. Natuurlijk, we weten: hij was niet de zoon van de belofte, maar denk je eens een moment in wat dit voor die tiener geweest moest zijn... Hoe zou hij zich gevoeld hebben? We lezen er niets over, maar zou hij niet heel hard zijn best hebben gedaan om de gunst van zijn vader terug te verdienen?

Lange tijd daarna, vorige week om precies te zijn, kwamen wij een nakomeling van deze jonge jongen tegen. Elke m*slim – Arabier of niet – beschouwt zichzelf namelijk als een nakomeling van Ismaël. We ontmoetten deze jongeman op straat en kwamen al vrij vlot aan de praat. Wat ons raakte was dat hij op een geven moment vol trots zei:

 “Ik ben een m*slim, ik ben een knecht...”

Het Russische woord dat hij gebruikte was ‘раб’. Letterlijk betekent dit ‘slaaf’. Iemand die goed de regels navolgt. Iemand die zich houdt aan de geboden. Iemand die hard zijn best doet om, ja, om wat eigenlijk? Zien wie hier niet hetzelfde terug als bij die eerste jongen – doorgeven aan al die generaties na hem? Iemand die hard zijn best doet om de gunst van een vader - van Vader! - te verdienen?

Ismaël. Zijn naam betekent ‘Gd hoort’. Gd hoorde het geroep van de jongen, opende de ogen van zijn moeder en een waterbron gaf uitkomst. Gd hoort nog steeds het geroep van die 1,3 miljard nakomelingen van Ismaël als ze het 5 keer op een dag uitroepen: Gd is groter! Ja, Gd is groter. Maar Gd werd ook heel klein. Gd - die in J*zus - de voeten waste van zijn leerlingen: het verhaal dat we met deze jonge m*slim mochten delen. Gd die niet kwam om gediend te worden, maar om Zelf te dienen. Gd – die door J*zus – zelfs een Vader voor ons wil zijn! En wij Zijn kind!En zo mochten we - net zoals de Engel - wijzen naar de Waterbron: J*zus! Zomaar, midden op straat. In een niet zo dor en droog, maar wel warm land! 

Terug in een dor en droog land...

 

Filmpje Nieuwsjaargroet 2015

Beste mensen, alweer de laatste update van dit jaar! Een jaar dat is omgevlogen! Wat te schrijven? Hoe te schrijven? We hebben zoveel te vertellen! Maar waar begin je? En – ook al doen we nog zo ons best - kunnen de mensen thuis (jullie dus!) dan echt begrijpen hoe het leven hier is in Verweg, in Centraal-Azië?

Hoe het is als ‘s avonds de elektriciteit weer eens uitvalt? Hoe het is als je de ene dag alleen koud water hebt, maar de dag ernaar alleen gloeiend heet water! (zelfs in het reservoir van het toilet! Spoelt lekker door hoor!). Hoe het is om de kinderen al glijdend over de bevroren zandweg bij minus 14 (‘t valt nog mee nu!) naar school te brengen, terwijl je ondertussen geniet van het fantastische uitzicht – bij een heldere dag - op de bergen net buiten de stad. Hoe het is -hoe trots je je kunt voelen!- als je je kinderen hoort overschakelen van praten in het Nederlands met papa en mama, naar praten in het Engels met vriendjes en vriendinnetjes (Mirte) en naar praten in het Russisch met de Russische juffen (Jaïr). Hoe het is om nadat je de kinderen naar school hebt gebracht, je jezelf opnieuw de overvolle bus in wurmt (zie foto) die je ook deze dag weer brengt naar de taalschool: feitelijk niet meer dan een kelder in oude Sovjetstijl, maar dat je daar inmiddels aan gewend bent geraakt en zelfs van kunt genieten. Hoe we hier les krijgen van onze Russische taaldocente: een energieke gepensioneerde vrouw die door het geven van deze lessen haar karig pensioentje aanvult. Hoe we van haar niet alleen de taal leren, maar ook inzicht krijgen in de cultuur en... politiek: dat wij nu weten dat Poetin echt een goed man en leider is en dat we ons afvragen waarom het Westen dit toch maar niet wil begrijpen... Hoe het is om na de taalles weer de bus in te stappen (die inmiddels – gelukkig! - wat minder gevuld is) die je naar huis brengt of naar een theehuis om daar je huiswerk te doen of om mensen te ontmoeten...

Hoe het is om, terwijl je over de bazaar loopt, te worden aangehouden door een man met grote pet die om je papieren vraagt. Je deze papieren altijd bij je hebt, maar net deze dag niet. Je dan de keus krijgt voorgelegd: mee naar het kantoor, een boete betalen en laten registreren... òf hem in één van de vele eettentjes een maaltijd (met sjasliek, daar vroeg hij echt om!) aanbieden en hem een bedrag (onder de tafel) toeschuiven van omgerekend nog geen 10 euro. Je zijn voorstel –in het Russisch- wel verstaat, maar je je afvraagt of je het echt wel goed hebt begrepen en dat je moet nadenken wat te doen... Over hoe het is om met onzekerheid om te gaan zoals bv onze visa, omdat ook de afgelopen tijd verschillende mensen dit land hebben moeten verlaten (waaronder een klasgenootje en vriendinnetje van Mirte). Dat onze ouders hun vlucht hebben geboekt om ons in mei 2015 op te komen zoeken (na 14 mnd!), maar dat we niet eens zekerheid hebben of onze visa in maart wel verlengd wordt... Dat we op zondagen naar de internationale Engelstalige ‘club’ gaan waar we samenkomen met meer dan 20 verschillende nationaliteiten. Dat we daar enorm van kunnen genieten! Maar dat we ook begonnen zijn om op zondagen naar een lokale – Russischtalige - ‘club’ te gaan en dat we daar – als we hard ons best doen - op dit moment ongeveer 10 tot 20% meekrijgen van de boodschap: meestal net genoeg om de ‘clou’ te begrijpen! Dat we heel blij worden als we lokale mensen zo zien samenkomen en J*zus zien aanbidden, maar dat we het jammer vinden dat dat onder ons volk – de You- nog niet het geval is hier... Dat er binnenkort een nieuwe wet ingaat die het voor dit soort samenkomsten überhaupt moeilijker maakt dat ze gehouden kunnen worden (registratie e.d.).

Hoe we als t*am wekelijks bij elkaar komen en zijn begonnen met het leren vertellen van Verhalen. Verhalen uit ons Boek. Marijn inmiddels haar eerste verhaal in het Russisch kan vertellen over Abraham en Sara die – net als wij – geen kinderen konden krijgen, maar dat Gd trouw is gebleven aan Zijn Belofte. En dat Marcel zijn eerste verhaal kan vertellen over de Farizeeër en de corrupte overheidsambtenaar (tollenaar): een verhaal waarvan wij dachten dat die wel goed zou aansluiten bij de cultuur van het land waarin wij nu wonen... Dat wij erg gemotiveerd zijn om meer Verhalen te gaan leren en te gaan vertellen, omdat we gehoord hebben over de levens veranderende impact die deze Verhalen (kunnen) hebben bij de mensen waaronder wij wonen. Maar dat het een zaak is van hard, heel hard werken om deze Verhalen (uit het hoofd) te leren omdat we ook bij het normale dagelijkse leven nog dingen kunnen uitkramen als: ‘morgen ik gingen op school...’

Over hoe het is om hier onze eerste Kerst te gaan vieren. Kerst: zoals een lied ons zegt: Light of the World, You stepped down into darkness... Dat we de afgelopen weken ons iets meer konden voorstellen van die duisternis waar J*zus in stapte. Doordat we de verhalen hoorden van You-mensen met wie we hier contact hebben hoe gewoon het is om bij een ziekte of een ander probleem naar de Sjamaan te gaan (of de Mullah die feitelijk hetzelfde doet) om daar – tegen betaling – hopelijk genezing te krijgen via een bezwering of een of ander duister ritueel. Hoe dit niet iets is dat een enkeling doet, maar dat dit een normaal gebeuren is: hoe de wereld van het sjamanisme cq volksislam (zie ook bijlage) reëel is in dit land, in onze stad en bij de mensen met wie wij optrekken... Hoe wij ook de persoonlijke verhalen mochten horen van nieuwe vrienden van ons: tot geloof gekomen vanuit een m*slim-achtergrond. Zij deelden met ons hoe reëel die duisternis was voordat ze J*zus leerden kennen: van kinds af aan opgegroeid met nachtmerries, het niet ongewoon was dat ze geesten hoorden die door het het huis liepen, geesten die op de slaapkamerdeur klopten, geesten die haar (letterlijk!) de keel dichtknepen terwijl ze in bed lag... Ook deelde ze de droom die ze kreeg waarin ‘het kwade’ haar de donkere diepte (zee) in trok, steeds dieper en dieper naar beneden, maar dat J*zus verscheen, haar hand pakte en naar boven trok...

Dat dit soort verhalen ons enorm bemoedigen en dat we daardoor des te meer weten waarom we hier ook al weer zijn: omdat we van dichtbij horen welk Verschil Hij maakt, dat Hij inderdaad Licht in de duisternis is! En dat ondanks dat dingen hier soms vreselijk vermoeiend en frustrerend kunnen zijn, we voor geen goud op een andere plek zouden willen zijn! Dat we dankbaar zijn voor de afgelopen 8 maanden: voor Gds trouw, hoe Hij voorzag: overvloedig, zodat we zelfs konden delen hier! Dat we dankbaar zijn hoe de kinderen het hier doen: hoe ze lekker in hun vel zitten, nieuwe vriendjes en vriendinnetjes maken en de taal oppakken! Dankbaar – en dat mag ook wel eens gezegd worden vanaf hier! - voor een vrouw die na eerst 4 jaar Chinees te hebben gestudeerd, nu zo gek is om Russisch te leren... Omdat ze denkt, nee, omdat ze gelooft, nee, omdat ze zeker weet dat Gd ons hier gebracht heeft... en dat dat het alles waard maakt! En dat we los van de waanzin die het leven hier soms brengt, we eigenlijk maar één diep verlangen hebben: een verlangen voor dit land, een verlangen voor de You in dit land. En daar sluiten we dan nu maar mee af:

Kom, Jezus kom,
vul dit land met Uw heerlijkheid.
Kom heil’ge Geest, stort op ons Uw vuur.
Zend Uw rivier, laat Uw heil
heel de aard’ vervullen.
Spreek, Heer, Uw woord:
dat het Licht overwint.
(Opw. 334).

Het lijkt wel verjaardag! riepen Mirte en Jaïr gisteren. We mochten we met heel veel plezier een grote envelop openmaken met heel veel kaarten uit NL! Het is zo leuk om post te krijgen hier, dus voor allen die iets gestuurd hebben: een groot DANKJEWEL!

Door de jaren heen bleef post komen, een teken van jullie betrokkenheid met ons!

Dat is een rare vuurtoren!

Tja, dat die toren die Jaïr zag geen vuurtoren, maar een minaret was kon Jaïr natuurlijk ook niet weten! We hoorden het Mirte en Jaïr de afgelopen dagen geregeld zeggen: dat is gek! Dit kon dan slaan op de andere kleur nummerborden dan die ze gewend zijn in NL, half afgebouwde huizen, rommel op straat (Jaïr: ‘dat mag niet, dat moeten ze wel opruimen!’), tot de vreemde talen die ze om hen heen horen en niet begrijpen, het vreemde eten en vreemde geuren... Tja, ze hebben een punt: het is best wel vreemd om hier nu zo te zijn!

Lieve mensen, onze eerste update vanuit Verweg! We hebben afgelopen maandag een goede reis gehad! We ondervonden geen enkele hinder van de wereldtop, de overstap in Moskou verliep soepel en ook kregen we zonder problemen de benodigde visa bij aankomst in Verweg. Allemaal dankpunten! Het laatste punt vroeg trouwens best wel wat van ons: na 12 uur reizen, midden in de nacht en met twee vermoeide en huilende kinderen om je heen, de officiële documenten zien in te vullen terwijl je wordt gadegeslagen door zwijgende, niet bijster behulpzame mannen met een wel erg grote pet op hun hoofd... Maar nadat ze alles nauwkeurig bestudeerd hadden kwamen ze met hun stempels: 4x een grote BAM! En toen mochten we de douane door! Ondertussen wachtten onze koffers al op ons en werden we opgehaald door onze vrienden hier. Bij hen thuis aangekomen doken we snel onder de wol om de volgende ochtend wakker te worden in Verweg: ons land voor de aankomende tijd!

De afgelopen dagen hebben we gebruikt om te acclimatiseren, maar ook om de eerste noodzakelijke dingen te regelen: Mirte staat inmiddels ingeschreven bij haar school (Jaïr moet wachten totdat hij zindelijk is), wij hebben ons gemeld bij onze taalschool (via deze school krijgen we een vervolg visa voor 6 maanden) en we hebben ons appartement van 8 hoog bewondert... Nou ja, bewondert, om eerlijk te zijn: het was even flink schrikken. We wisten (en weten!) dat we onze verwachtingen laag moeten houden, maar behoudens de grote van deze flat viel dit toch behoorlijk tegen. Gelukkig kwam diezelfde dag nog een ander appartement beschikbaar die we de volgende dag konden bezichtigen. Deze flat staat in dezelfde (arme) You wijk, maar in tegenstelling tot de eerste is deze nieuwer, schoner, fris in de verf en nieuw gemeubileerd! Direct tegenover de flat is een kleine speelplek voor de kinderen en ook qua prijs maakt het weinig verschil met de eerste optie. We hoefden er daarom niet lang over na te denken: aankomende maandag hopen we het contract te ondertekenen en dan kunnen we er diezelfde dag nog in! Morgen hopen we ons keukengerei, beddengoed, etc te gaan kopen bij een van de bazaars hier in de buurt. En dan is in een paar dagen tijd huisvesting en school (+ visa) geregeld en weten we ondertussen ook waar we het beste ons eten en drinken kunnen halen. Ook allemaal dingen waar we dankbaar voor zijn!

B!dden jullie met ons mee? Voor de kinderen, ze doen het super, maar zijn ook enigszins uit hun doen, dat ze snel hun draai hier kunnen vinden? Voor onszelf: na een intensieve tijd van afscheid nemen zijn we blij hier te zijn, maar het zijn in een ander land, andere taal, het settelen, etc vraagt ook heel veel energie. Nu, maar vast ook de aankomende tijd. Voor de plek waar we komen te wonen: dat we de juiste mensen tegen mogen komen.

Voor nu: een hartelijke groet vanuit Verweg!

Meer foto's uit onze begintijd:

De stad

De cultuur

Het land