His Story (onze blog)
Beste mensen, alweer de laatste update van dit jaar! Een jaar dat is omgevlogen! Wat te schrijven? Hoe te schrijven? We hebben zoveel te vertellen! Maar waar begin je? En – ook al doen we nog zo ons best - kunnen de mensen thuis (jullie dus!) dan echt begrijpen hoe het leven hier is in Verweg, in Centraal-Azië?
Hoe het is als ‘s avonds de elektriciteit weer eens uitvalt? Hoe het is als je de ene dag alleen koud water hebt, maar de dag ernaar alleen gloeiend heet water! (zelfs in het reservoir van het toilet! Spoelt lekker door hoor!). Hoe het is om de kinderen al glijdend over de bevroren zandweg bij minus 14 (‘t valt nog mee nu!) naar school te brengen, terwijl je ondertussen geniet van het fantastische uitzicht – bij een heldere dag - op de bergen net buiten de stad. Hoe het is -hoe trots je je kunt voelen!- als je je kinderen hoort overschakelen van praten in het Nederlands met papa en mama, naar praten in het Engels met vriendjes en vriendinnetjes (Mirte) en naar praten in het Russisch met de Russische juffen (Jaïr). Hoe het is om nadat je de kinderen naar school hebt gebracht, je jezelf opnieuw de overvolle bus in wurmt (zie foto) die je ook deze dag weer brengt naar de taalschool: feitelijk niet meer dan een kelder in oude Sovjetstijl, maar dat je daar inmiddels aan gewend bent geraakt en zelfs van kunt genieten. Hoe we hier les krijgen van onze Russische taaldocente: een energieke gepensioneerde vrouw die door het geven van deze lessen haar karig pensioentje aanvult. Hoe we van haar niet alleen de taal leren, maar ook inzicht krijgen in de cultuur en... politiek: dat wij nu weten dat Poetin echt een goed man en leider is en dat we ons afvragen waarom het Westen dit toch maar niet wil begrijpen... Hoe het is om na de taalles weer de bus in te stappen (die inmiddels – gelukkig! - wat minder gevuld is) die je naar huis brengt of naar een theehuis om daar je huiswerk te doen of om mensen te ontmoeten...
Hoe het is om, terwijl je over de bazaar loopt, te worden aangehouden door een man met grote pet die om je papieren vraagt. Je deze papieren altijd bij je hebt, maar net deze dag niet. Je dan de keus krijgt voorgelegd: mee naar het kantoor, een boete betalen en laten registreren... òf hem in één van de vele eettentjes een maaltijd (met sjasliek, daar vroeg hij echt om!) aanbieden en hem een bedrag (onder de tafel) toeschuiven van omgerekend nog geen 10 euro. Je zijn voorstel –in het Russisch- wel verstaat, maar je je afvraagt of je het echt wel goed hebt begrepen en dat je moet nadenken wat te doen... Over hoe het is om met onzekerheid om te gaan zoals bv onze visa, omdat ook de afgelopen tijd verschillende mensen dit land hebben moeten verlaten (waaronder een klasgenootje en vriendinnetje van Mirte). Dat onze ouders hun vlucht hebben geboekt om ons in mei 2015 op te komen zoeken (na 14 mnd!), maar dat we niet eens zekerheid hebben of onze visa in maart wel verlengd wordt... Dat we op zondagen naar de internationale Engelstalige ‘club’ gaan waar we samenkomen met meer dan 20 verschillende nationaliteiten. Dat we daar enorm van kunnen genieten! Maar dat we ook begonnen zijn om op zondagen naar een lokale – Russischtalige - ‘club’ te gaan en dat we daar – als we hard ons best doen - op dit moment ongeveer 10 tot 20% meekrijgen van de boodschap: meestal net genoeg om de ‘clou’ te begrijpen! Dat we heel blij worden als we lokale mensen zo zien samenkomen en J*zus zien aanbidden, maar dat we het jammer vinden dat dat onder ons volk – de You- nog niet het geval is hier... Dat er binnenkort een nieuwe wet ingaat die het voor dit soort samenkomsten überhaupt moeilijker maakt dat ze gehouden kunnen worden (registratie e.d.).
Hoe we als t*am wekelijks bij elkaar komen en zijn begonnen met het leren vertellen van Verhalen. Verhalen uit ons Boek. Marijn inmiddels haar eerste verhaal in het Russisch kan vertellen over Abraham en Sara die – net als wij – geen kinderen konden krijgen, maar dat Gd trouw is gebleven aan Zijn Belofte. En dat Marcel zijn eerste verhaal kan vertellen over de Farizeeër en de corrupte overheidsambtenaar (tollenaar): een verhaal waarvan wij dachten dat die wel goed zou aansluiten bij de cultuur van het land waarin wij nu wonen... Dat wij erg gemotiveerd zijn om meer Verhalen te gaan leren en te gaan vertellen, omdat we gehoord hebben over de levens veranderende impact die deze Verhalen (kunnen) hebben bij de mensen waaronder wij wonen. Maar dat het een zaak is van hard, heel hard werken om deze Verhalen (uit het hoofd) te leren omdat we ook bij het normale dagelijkse leven nog dingen kunnen uitkramen als: ‘morgen ik gingen op school...’
Over hoe het is om hier onze eerste Kerst te gaan vieren. Kerst: zoals een lied ons zegt: Light of the World, You stepped down into darkness... Dat we de afgelopen weken ons iets meer konden voorstellen van die duisternis waar J*zus in stapte. Doordat we de verhalen hoorden van You-mensen met wie we hier contact hebben hoe gewoon het is om bij een ziekte of een ander probleem naar de Sjamaan te gaan (of de Mullah die feitelijk hetzelfde doet) om daar – tegen betaling – hopelijk genezing te krijgen via een bezwering of een of ander duister ritueel. Hoe dit niet iets is dat een enkeling doet, maar dat dit een normaal gebeuren is: hoe de wereld van het sjamanisme cq volksislam (zie ook bijlage) reëel is in dit land, in onze stad en bij de mensen met wie wij optrekken... Hoe wij ook de persoonlijke verhalen mochten horen van nieuwe vrienden van ons: tot geloof gekomen vanuit een m*slim-achtergrond. Zij deelden met ons hoe reëel die duisternis was voordat ze J*zus leerden kennen: van kinds af aan opgegroeid met nachtmerries, het niet ongewoon was dat ze geesten hoorden die door het het huis liepen, geesten die op de slaapkamerdeur klopten, geesten die haar (letterlijk!) de keel dichtknepen terwijl ze in bed lag... Ook deelde ze de droom die ze kreeg waarin ‘het kwade’ haar de donkere diepte (zee) in trok, steeds dieper en dieper naar beneden, maar dat J*zus verscheen, haar hand pakte en naar boven trok...
Dat dit soort verhalen ons enorm bemoedigen en dat we daardoor des te meer weten waarom we hier ook al weer zijn: omdat we van dichtbij horen welk Verschil Hij maakt, dat Hij inderdaad Licht in de duisternis is! En dat ondanks dat dingen hier soms vreselijk vermoeiend en frustrerend kunnen zijn, we voor geen goud op een andere plek zouden willen zijn! Dat we dankbaar zijn voor de afgelopen 8 maanden: voor Gds trouw, hoe Hij voorzag: overvloedig, zodat we zelfs konden delen hier! Dat we dankbaar zijn hoe de kinderen het hier doen: hoe ze lekker in hun vel zitten, nieuwe vriendjes en vriendinnetjes maken en de taal oppakken! Dankbaar – en dat mag ook wel eens gezegd worden vanaf hier! - voor een vrouw die na eerst 4 jaar Chinees te hebben gestudeerd, nu zo gek is om Russisch te leren... Omdat ze denkt, nee, omdat ze gelooft, nee, omdat ze zeker weet dat Gd ons hier gebracht heeft... en dat dat het alles waard maakt! En dat we los van de waanzin die het leven hier soms brengt, we eigenlijk maar één diep verlangen hebben: een verlangen voor dit land, een verlangen voor de You in dit land. En daar sluiten we dan nu maar mee af:
Kom, Jezus kom,
vul dit land met Uw heerlijkheid.
Kom heil’ge Geest, stort op ons Uw vuur.
Zend Uw rivier, laat Uw heil
heel de aard’ vervullen.
Spreek, Heer, Uw woord:
dat het Licht overwint.
(Opw. 334).
