His Story (onze blog)
Onlangs deed ik mee met de One Run Silkroad Marathon. Wonend aan die eeuwenoude Zijderoute in Centraal Azië stond dit event al lang op m’n bucketlist. En de naam, die gaf me tal van associaties en maakte me enthousiast: One Run - One Love - One Way (J€sus!). Kortom, het kriebelde van alle kanten, ik moest hem een keer gerend hebben!
Nu ga ik al jaren twee à drie keer in de week naar de ‘gym’ - mijn vaste uitlaatklep om de stress van het leven hier weg te werken - maar besloot om nu nog meer te concentreren op hardlopen. Op de band. Binnen. Dit vanwege de smog buiten (winter), of de hitte (zomer). Stel je voor: 18, 19, 20 km op een band, er zijn weinig dingen die saaier zijn om te doen, de moeilijkheid lag dan zeker ook op het mentale vlak en niet alleen fysiek. Maar goed, zo trainde ik het afgelopen halfjaar me er doorheen.
Het ging goed, uitstekend zelfs! Een maand voor de race liep ik zonder problemen 21km - mijn doel - in een hele mooie tijd. Ik besloot twee weken voor de wedstrijd nog een keer 21km te rennen, naast de twee andere kortere trainingen van resp. 8km en 14km van die week. Het bleek geen wijs besluit te zijn (koningin Maxima zou zeggen: ‘Dat was een beetje dom’ - en dat was ook precies hoe Marijn het omschreef :-) ), want tijdens die 21km, die ik eigenwijs uitliep ook al protesteerde m’n lijf, liep ik een blessure op aan m’n knie - overbelast - en kon - letterlijk - geen poot meer verzetten naderhand...
Een halfjaar speciaal hiervoor getraind en dan nu, twee weken voor de start, dit! Twee weken. Twee weken volledige rust, zou dat genoeg zijn voor het grote moment daar was? Ik hoopte het, smeerde zalfjes rond en op m’n zere knieën, kocht nog meer zalfjes en een kniebrace, slikte Ibuprofen en bezocht een fysiotherapeut, misschien dat die het proces nog wat kon versnellen?
De dag was daar. Om 6.00 uur ging de wekker. Met een paar bananen en Ibuprofen achter de kiezen en flink wat zalf achter de brace stapten we in de auto naar de startlocatie bij ons in de stad. Maar bij het uitstappen wist ik het al: dit wordt hem niet, de knie wil niet, heeft er geen zin in, protesteert van alle kanten. Te jammer om nu op dit moment op te geven besloot ik om toch te gaan starten. Klokslag 7.00 uur (een absoluut unicum voor hier!) knalde het startsein, en ‘off we went’! Ik was nog niet goed en wel uit het zicht van de startlijn (100m) of de pijn schoot al door m’n knie. Nu al opgeven?! Nee toch, 1 rondje van 5km, dat moet toch kunnen, please! Gelukkig, dat lukte! En aangemoedigd door de wolk van getuigen (Marijn, Mirte, Jaïr en een stel vrienden) besloot ik voor een tweede ronde te gaan. 6km? Check! 7km - het getal van de volheid, toch ook een mooi doel? Check! En zo ging ik door, maar bij 9km werd de pijn die inmiddels door mijn beide knieën schoot ondraaglijk en wist ik dat als ik nu over het startpunt kom, ik dan moet stoppen...
De 10k haalde ik inderdaad - en werd daar warm onthaald door de wolk - maar de finish - het doel van de wedstrijd, de 21k - haalde ik niet. Ik was gestopt. Uit de race gestapt. Gediskwalificeerd. Geen medaille. De prijs niet behaald.
Een marathon als metafoor voor ons leven hier
Ons leven hier heeft veel weg van het lopen van een marathon. Er zijn een aantal mooie raakvlakken, laten we er een paar samen bekijken!
We zijn opgegroeid en komen uit een cultuur van ‘instant’ resultaat. Quick fixes. Fastfood. Vandaag besteld, morgen op de mat. Deze resultaat - en daaraan gekoppeld: prestatiegerichte achtergrond kan ons in de weg staan bij ons leven hier. Ons leven hier - en de weg naar ‘succes’ - is namelijk geen snelle sprint, maar heeft meer weg van het lopen van een marathon. Geen shortcuts, het vraagt voorbereiding en training.
Maar meer nog is het een zaak van doorzetten. Niet opgeven. Volhouden. Lange adem. 13 jaar staat er voor onze regio en de mensen hier voordat het zogenaamde ‘vertrouwensgat’ gedicht is, dat er dusdanig vertrouwen is opgebouwd dat mensen echt naar je willen luisteren, laat staan dingen van je aan willen nemen. 13 jaar! We zijn hier nu 10 jaar, we staan nog maar aan het begin, of als we het onderzoek moeten geloven, zelfs nog voor het begin, we zijn amper gestart... misschien net de 100 meter na de startlijn?
Onze levens: geen sprint maar een marathon.
Een ander raakvlak? In onze tak van sport - pionierende z-werkers onder de onbereikten - laten de statistieken zien dat 70(!)% voortijdig afhaakt. Zij zijn begonnen, maar eindigen, net als ik bij de marathon, met een blessure en/of ze eindigen voortijdig.
Deze mensen zijn stuk voor stuk begonnen met een droom, met een passie voor J€zus en een brandende bewogenheid voor de mensen die wonen in het 10-40 raam, voor degenen met de minste ‘toegang’ tot het Goede Nieuws. Zij hadden een duidelijke roeping en visie en waren oprecht daarin. Maar uiteindelijk, om wat voor reden dan ook, ‘rennen’ ze niet meer goed, als ze überhaupt nog aan het ‘rennen’ zijn. Hun geloof heeft schipbreuk geleden, hun huwelijk is op de klippen gelopen... De valkuil? Nee, dit overkomt mij niet. De tragedie? Geen van deze mensen had ooit gedacht toen ze begonnen aan hun ‘race’ dat hun namen zouden bijdragen aan deze statistiek...
Niet alleen beginnen maar ook en vooral: goed eindigen is belangrijk!
Goed eindigen - jullie als achterban, als mensen om ons heen spelen daar een belangrijke rol in. En dat is nog een raakvlak met het lopen van een marathon: net zoals ik die aanmoediging nodig had om ondanks pijn een tweede ronde te lopen, zijn jullie voor ons die wolk van getuigen die ons aanmoedigen, die ons steunen, die ons keer op keer net dat duwtje in de rug geven dat we juist dan nodig hebben. Onbetaalbaar. We weten ons gezegend met jullie!
Maar we - en jullie! - worden ook aangemoedigd door een wolk van getuigen die we niet zien. Ik heb het voorrecht en de genade gehad om hun gejuich gehoord te hebben. Het was op het moment dat ik onze roep die op ons leven lag met Gd uitworstelde. Sommigen van jullie denken misschien dat we ‘er zin in hadden’ om naar dit land en specifiek naar deze stad te gaan. Nee, dat was niet zo. Ik had geen zin, zag het niet zitten, protesteerde en zocht uitvluchten. Totdat ik na een lange nacht worstelen - terwijl Marijn al die tijd bad zo hoorde ik later - tot overgave kwam: ‘Gd, hier ben ik, hier zijn wij, zend ons’. Op hetzelfde moment dat die woorden over m’n lippen kwamen, hoorde ik met mijn geestelijk oor een luid gejuich opgaan in de hemel. En ‘somehow’ wist ik wie het waren: mensen die ons voor waren gegaan, samen met engelen. Ze riepen: ‘Ja, hij gaat, ja, ze gaan, ze gaan voor de glorie van Zijn Naam!’ Ik schroom om dit te delen, maar dit voorval - nooit eerder gehad, en daarna ook nooit weer zo meegemaakt - zegt vooral veel over onze Grote Aanmoediger zelf: Hij wist dat ik het toen nodig had - en Hij wist dat ik het hier nodig zou hebben. Op moeilijke momenten is dit voorval vaak voorbij gekomen en de vreugde die ik hoorde in hun stemmen gaf mij moed om door te blijven gaan!
Aangemoedigd weten door een wolk van getuigen die weten: Het is het waard, Hij is het waard!
Hoe eindigen we goed? Het heeft te maken met weten dat we geen snelle sprint rennen, het heeft te maken met die aanmoediging, maar het heeft ook te maken met ons te richten op de prijs die voor ons ligt. Eindigen klinkt als iets in de (verre?) toekomst, maar ‘goed eindigen’ heeft alles te maken met de keuzes die we NU maken, met karakter dat we tonen bij de figuurlijke oefenrondjes die we rennen als niemand kijkt. Hebreeën 12:1,2 zegt het mooi:
Let us run with ENDURANCE the race that is set before us. FIXING our eyes on Jesus, the PIONEER (prachtige vertaling voor onze setting!) and perfecter of our faith.
Door onze ogen gericht te houden op Hem! En door af te leggen alles wat ons in de weg staat.
Twee sleutels
Als slot. Uit onderzoek blijkt dat de 30% die wel goed eindigt en met Paulus kan zeggen ‘ik heb de goede strijd gestreden, de wedstrijd uitgelopen en het geloof behouden’ zij twee dingen gemeen hebben, hoe verschillend ze als persoon verder ook zijn. Zij hebben:
- Eén of meer goede vriendschappen bij wie ze volledig transparant zijn: geen maskers, geen verborgen zonden, er wordt niets verstopt.
- Een ritme (ieder kan dat invullen op zijn eigen manier, maar het moet prioriteit hebben en ingepland zijn) van ‘retreat, reflection & refreshment’. Tijd met J€zus, het najagen van intimiteit met Hem.
Beiden zijn beproefde sleutels gebleken om goed te eindigen en de finish - de eindstreep - te halen! Beide tools hebben wij opnieuw in onze gereedschapskist gestopt. Want die ultieme prijs, deze woorden willen we allemaal toch ooit graag horen?
‘Goed gedaan, jij goede en trouwe knecht... Welkom bij het feestmaal!’
Onze levens zijn als die One Run. Weet waarvoor je hem rent! En wat betreft die niet uitgelopen race van mij: volgend jaar weer een nieuwe ronde met een nieuwe kans!
Vragen waarop je zou kunnen reflecteren:
- Wat is jouw race? Tot welke race ben jij geroepen?
- Wat belemmert jou om die race goed te lopen?
- Wat helpt je om hem goed te eindigen?
- Welke principes kun je in je leven inbouwen die je helpen om de race goed te lopen en om hem goed te eindigen?
"Do you see what this means - all these pioneers who blazed the way, all these veterans cheering us on? It means we'd better get on with it. Strip down, start running - and never quit! No extra spiritual fat, no parasitic sin. Keep your eyes on J€sus, who both began and finished this race we're in. Study how He did it. Because He never lost sight of where He was headed - that exhilarating finish in and with God - He could put up with everything along the way: Cross, shame, whatever. And now He's there, in the place of honor, right alongside God. When you find yourselves flagging in your faith, go over that story again, item by item, that long litany of hostility He plowed through. That will shoot adrenaline into your souls!"
- The Message -
Daar stonden we. Met ons vieren, bepakt met onze bagage, in het bergachtige woestijngebied – het niemandsland dat ons land van ons buurland scheidt – op een totaal verlaten weg.
We waren net de grens gepasseerd, maar onze besproken taxichauffeur – die ons de resterende 200 km verder zou brengen – was niet komen opdagen. De temperatuur, ook al was het nog maar vroeg op de dag, was al rond de 40 graden. Bellen konden we niet. Met niemand niet: ons ‘gastland’ sluit, zodra je de grens over bent, de telefoon af. Er zat ons zodoende weinig meer op dan onze spullen maar te pakken en te gaan lopen. De eerstvolgende controlepost lag 7 km verderop, misschien hadden we geluk en zou iemand ons daar oppikken? We hoopten het maar!
Ons avontuur begon eerder die dag: om 5 uur ‘s ochtends waren we vertrokken. De reis was adembenemend mooi: we volgden de eeuwenoude Zijderoute, waar in lang vervlogen tijden de handelskaravanen al overheen trokken, dwars door de bergen en over de hoogvlakten. De tijd leek hier stil te hebben gestaan: op de hoogvlakten wonen de mensen nog steeds in hun jurten, alsof er nooit iets veranderd is!
“De tijd leek hier stil gestaan te hebben.”
We genoten en vier uur later stonden we bij de grens. Hier, aan de andere kant van de grens, ontdekten we dat onze chauffeur er niet was: het soepele deel van de reis hadden we klaarblijkelijk gehad...
We kunnen vertellen dat we inderdaad zijn opgepikt, maar zegt het niet genoeg dat we over die resterende 200 km 11 uur hebben gereisd? Lopen, controlepost, weer een controle post, wachten, lang wachten, heel lang wachten, nog een controle en weer wachten. Effin, ‘s avonds kwamen we dan eindelijk in de stad aan... Eerst maar wat eten en dan slapen. We waren zo moe, dat we de eerste nacht niks gemerkt hebben van de vlooien in ons ‘youth-hostel-bed’. Die vielen ons de tweede nacht pas op. Welkom! Welkom in de bakermat van de You!
Wat kan een stad veranderen in een paar jaar tijd! De pittoreske stad hoe wij die kenden was veranderd in een ‘booming city’!
Tweebaans toeganswegen waren nu zesbaanswegen. Laagbouw was veranderd in hoogbouw. Het eeuwenoude stadscentrum – het hart van de You-cultuur - was grotendeels verdwenen, maar gezegd moet worden: opnieuw mooi opgebouwd in lokale You stijl. Het meest typerende was misschien wel: de vele ezelskarretjes die in 2005 en 2007 het straatbeeld nog konden domineren, waren ingewisseld voor elektrische scootertjes. De tijd had hier niet stilgestaan!
Wat niet veranderd was: de vele You in de stad! We voelden ons er direct weer thuis en herkenden het gevoel van 10 jaar geleden, ja, hier, in deze stad is iets geboren: een hart voor de You, bewogenheid voor dit volk! Het was goed – en op z’n tijd: emotioneel - om hier weer terug te zijn!
We spraken af met onze ‘collega’s’ daar, vrienden die we ook al kenden van onze eerste reis. Hoe is het leven daar nu? Wat waren de uitdagingen voor hen? Hoeveel ruimte hebben ze eigenlijk om ‘uit te reiken’ naar de You? Onze reis met de vele controleposten bleek een afspiegeling te zijn: veel controle. Gespannen. De vele politie- en SWATteams op straat bevestigden dit.
"Maar ondanks dit gebeuren er mooie dingen en is Gd aan het werk!”
Dat was bemoedigend om te horen! En ook al hadden we het misschien graag gewild; het is voor ons geen optie om daar te gaan wonen. Wel zagen we bevestigd de – relatief eenvoudige - mogelijkheden die er zijn op onze plek hier: werken onder de You in de diaspora (ook al heeft dat zijn eigen uitdagingen...), terwijl er met de vele You-handelaren in onze stad toch ook een directe link is met de You-bakermat: een feit dat ons nog steeds enthousiast maakt! Wie weet wat dat nog eens kan uitwerken daar!
Hoogtepunt van de week was om bij de afsluiting van de Ramadan te zijn. Voor dag en dauw liepen grote groepen mensen – de mullahs voorop – richting de centrale mskee in het centrum van de stad.
De mskee met zijn binnenplaats biedt plaats aan 10.000 gelovigen, maar het plein voor de mskee stond ook helemaal vol. Het is moeilijk te beschrijven wat er dan in je om kan gaan, het lijkt misschien het meest op wat Jzus ervaardde toen Hij de schare zag (Marc 6:34):
“...Hij werd met ontferming over hen bewogen, want zij waren als schapen die geen herder hebben...”
Wie brengt deze mensen Thuis? Wie opent hen de ogen? Gd, ga door met Uw werk onder dit volk!
Die 'heartcry' was er toen (augustug 2015) en is er nu nog steeds. Ga met ons mee en bekijk de foto's van onze reis 'Terug naar de bakermat van de You'